تقديم به دوستان عاشقم/بگير دستان سردم را نخواه اينجا ؛ درون حسرت چشم شقايق ؛ مرا غرق نياز شهد يك لبخند بگذاری و من را تا ابد در بند شوم غم نگهداری بگير دستان سردم را من اينجا سخت تنهايم

دوستی قطره ی اشکی است که در معبد عشق هر کجایش بچکد مهر وفا روید

اکنون رفته ی و من اینجا تنها به امید دم میزنم که با هر نفس گامی به تو نزدیکتر میشوم . آری این زندگی من است

آدمی در آغوش خدا غمی نداشت / پیش خدا حسرت هیچ بیش و کم نداشت / دل از خدا برید و در زمین نشست / صدبار عاشق شد و دلش شکست / به هر طرف نگاه کرد راهش بسته بود / یاد

در ستایش مهربانیت همچون نماز مسافر؛ شکسته ام!

کاش میدانستی، دنیا با همه ی وسعتش، بدون عزیزان جایی برای ماندن ندارد!

رو به قبله می نشینم، خسته با حالی عجیب، از ته دل مینویسم، انت فی قلبی عزیز

سودای دلم قسمت هر بی سرو پا نیست / خوش باش دلم یک لحظه از تو جدا نیست

تو یه روز سرد برفی / با دلم مثل پرنده / لب حوض کنار نرده / هرچی گشتم جای گرمی / بهتر از قلبت ندیدم / میشه دوستم داشته باشی / آخه بیرون خیلی سرده!

بی تو دلم نیمه شبی سوی دشت / پر زد و آواره شد و برنگشت / لذت بیداری شبها توئی / تازه ترین اصل تمنا توئی / چشم تو آغاز پریشانیم / دوری تو علت ویرانیم